فردوسی و متنبی، دو حماسه‌سرای بزرگ ادب پارسی و عربی، تصاویر بدیعی از حملات توفنده‌ی لشکریان، خلق کرده‌اند که از زوایای مختلف، قابل تأمل و بررسی است. عواملی چون توارد، الگوهای کلیشه‌ای و تأثیرپذیری فردوسی از متنبی، باعث شده تا این دو شاعر در ترسیم باشکوه صحنه‌های حماسی سپاهیان؛ مضامین و تصاویر مشترکی داشته باشند؛ اما فردوسی به دلیل شرایط خاص سیاسی- اجتماعی، خود را در مقابل مردم می‌بیند؛ بنابراین برای تأثیرگذاری و دمیدن روح مقاومت در آنان، تصاویری روشن، کوبنده و پرشور می‌آفریند. در عوض، متنبی برای کسب رضایت ممدوح و رقابت با شاعران دربار سیف‌الدوله، با تمتع از انواع استعاره، عنصر اغراق و تشبیهات مرکب، به خیال‌ورزی و هنرنمایی دست می‌یازد. تلاش ما در این پژوهش، معطوف به مقایسه مشترک این دو شاعر و نقد و بررسی میزان قدرت تخیل آنان در صورتگری از لشکریان است.
سبزیان پور، وحید. (1392). نقد و بررسی تصویرسازی حماسی در شاهنامه فردوسی و دیوان متنبی. متن پژوهی ادبی، 17(57)، 127–151. https://doi.org/10.22054/ltr.2013.6616
MLA
سبزیان پور، وحید. "نقد و بررسی تصویرسازی حماسی در شاهنامه فردوسی و دیوان متنبی"، متن پژوهی ادبی، 17، 57، 1392، 127–151. doi: 10.22054/ltr.2013.6616
HARVARD
سبزیان پور، وحید. (1392). 'نقد و بررسی تصویرسازی حماسی در شاهنامه فردوسی و دیوان متنبی'، متن پژوهی ادبی، 17(57), pp. 127–151. doi: 10.22054/ltr.2013.6616
CHICAGO
سبزیان پور، وحید، "نقد و بررسی تصویرسازی حماسی در شاهنامه فردوسی و دیوان متنبی." متن پژوهی ادبی، 17 57 (1392): 127–151, doi: 10.22054/ltr.2013.6616
VANCOUVER
سبزیان پور وحید. نقد و بررسی تصویرسازی حماسی در شاهنامه فردوسی و دیوان متنبی. متن پژوهی ادبی. 1392;17(57):127–151. doi: 10.22054/ltr.2013.6616
