دانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Storytelling Models in Classical Persian Literatureالگوهای روایت داستان در ادبیات فارسی کلاسیک9181786210.22054/ltr.2024.80396.3859FAموهونگ یاناستاد ادبیات فارسی، دانشگاه مطالعات خارجی پکن، پکن، چین؛0009-0000-9183-8957نرگسطبریدانشجوی دکتری زبان و ادبیات آسیا، دانشگاه مطالعات خارجی پکن، پکن، چین؛0009-0001-1364-1582Journal Article20240618Iran is considered one of the ancient and civilized countries of the world, with a culture and civilization that has persisted for thousands of years without collapse. Written storytelling is one of the defining features of ancient civilizations, with its origins in Iran dating back approximately three thousand years. This article examines storytelling models in classical Persian literature. The common narrative methods in classical Persian literature can be categorized into five models: the repetitive model, the pearl beads on a plate model, the string of pearls (pearl necklace) model, the cluster of grapes model, and the grand narratives containing smaller stories model. It should be noted that the diversity of these methods is closely linked to the customs, traditions, and tastes of ancient Iranian society. Traces of these storytelling techniques can be observed in classical Persian literature until the twentieth century. However, after this period, influenced by contemporary European literature, these models gradually faded and disappeared from contemporary Persian literature.ایران از جمله کهنترین و متمدنترین کشورهای جهان به شمار میآید؛ سرزمینی با فرهنگی پویا و تمدنی پایدار که هزاران سال بیوقفه استمرار یافته است. داستاننویسی مکتوب یکی از جلوههای شاخص تمدنهای باستانی است که پیشینۀ آن در ایران به حدود سه هزار سال پیش بازمیگردد. این مقاله به بررسی الگوهای روایت در ادبیات کلاسیک فارسی میپردازد. شیوههای روایت در این حوزه را میتوان در پنج الگوی کلی دستهبندی کرد: الگوی تکرارشونده، الگوی دانههای مروارید بر بشقاب، الگوی رشتۀ مروارید (گردنبند مروارید)، الگوی خوشۀ انگور، و الگوی روایتهای کلان شامل داستانهای فرعی. شایان ذکر است که تنوع این الگوها ارتباط تنگاتنگی با آداب، سنتها و ذائقۀ فرهنگی جامعۀ ایران کهن دارد. ردپای این شیوههای روایتگری را میتوان تا قرن بیستم در ادبیات کلاسیک فارسی پی گرفت، اما پس از آن، تحت تأثیر ادبیات مدرن اروپایی، این الگوها بهتدریج کمفروغ شده و از صحنۀ ادبیات معاصر فارسی کنار رفتهاند. https://ltr.atu.ac.ir/article_17862_36a1a98dfd576a26f8e7a6370d883c55.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Bākikhānov and Akhundzādeh and the Literary Milieu of Tiflisباکیخانوف، آخوندزاده و فضای ادبی تفلیس19291877410.22054/ltr.2025.85288.3989FAحسنجوادیاستاد بازنشسته، دانشگاه برکلی کالیفرنیا، آمریکا؛Journal Article20240514Abbās Quli Aqā Bākikhānov (1794-1847) and Mirzā FatḥʾAli Akhundzādeh (1812-78) both came from the same socio-economic class, performed the same professional function in Russian government service, and shared literary interests as shown by their membership of the same literary club in Tiflis. They also aimed at reforming and modernizing the Azeri and Iranian societies. However, it was also on this very subject that their differences became apparent. Not only did they disagree on what the nature of that change had to be, but they also diverged about the pace of change. Whereas Akhundzādeh wanted to travel in the fast lane to bring about modern and secular indigenous societies that were modeled after a modernizing Russia, Bākikhānov argued for traveling the slower lane, preserving what he considered was good and worthwhile of his traditional native cultures, which also included a modernized form of Islam and the teaching of Persian. The two men also differed in their approach to how to help bring about the desired changes. Akhundzādeh used his literary talent to mainly address the educated class by showing them in his plays and prose how <em>backward</em> their society was and, by implication, how necessary it was to secularize and Europeanize. Bākikhānov, being more of a Sufi-bent Muslim, wanted to reach Azeri society in a much more targeted way. Neither man was successful in their objective during their lifetime, although their works had a lasting influence on Azeri and Iranian reformers.عباسقلی آقا باکیخانوف (۱۷۹۴–۱۸۴۷) و میرزا فتحعلی آخوندزاده (۱۸۱۲–۱۸۷۸)، هر دو از طبقهای یکسان در جامعه برخاسته بودند، در نظام اداری دولت روسیه نقشهای مشابهی ایفا میکردند و دغدغههایی مشترک در عرصۀ ادبیات داشتند؛ چنانکه حضور آنان در یک محفل ادبی در تفلیس گواه روشنی بر این همدلی فکری است. هر دو در پی اصلاح و نوسازی جوامع آذری و ایرانی بودند، اما در همین مسیر اختلاف دیدگاههایی بنیادین میانشان پدید آمد. آنان نه تنها دربارۀ ماهیت این دگرگونی اختلاف نظر داشتند، بلکه بر سر سرعت این تحولات نیز دیدگاههای متفاوتی ارائه میدادند. آخوندزاده خواهان تحولی سریع و بنیادین بود؛ او آرمان جامعهای بومی، سکولار و مدرن را در سر میپروراند که با الهام از روسیۀ در حال مدرنشدن شکل میگرفت. در مقابل، باکیخانوف بر تحولاتی تدریجی تأکید داشت و بر حفظ عناصر اصیل و ارزشمند فرهنگ سنتی، از جمله شکلی نوین از اسلام و آموزش زبان فارسی، پافشاری میکرد. این دو متفکر همچنین در رویکردهای عملی خود به اصلاحات تفاوت داشتند. آخوندزاده با بهرهگیری از توان ادبیاش، در قالب نمایشنامهها و نثرهای انتقادی، مخاطب خود را طبقۀ تحصیلکرده قرار داد و کوشید با ترسیم عقبماندگیها، لزوم سکولارشدن و گرایش به اروپا را گوشزد کند. اما باکیخانوف که گرایشهایی صوفیمشرب داشت، اصلاح جامعۀ آذری را در مسیری دقیقتر و با هدفگذاری مشخصتری دنبال میکرد. هرچند هیچیک از آن دو در دوران حیات خود به آرمانهای اصلاحطلبانۀ خویش دست نیافتند، اما اندیشهها و آثارشان بر جریان تجددخواهی در ایران و آذربایجان تأثیرگذار بود. https://ltr.atu.ac.ir/article_18774_6163b9a1a5af297793f8326390c938ef.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Heteropoesia: Basil Bunting’s Translation of Obayd Zākānī’s Mush-o Gorbehدیگرسرایی: مطالعۀ موردی ترجمۀ «موش و گربۀ» عبید زاکانی به قلم بازل بانتینگ30501753110.22054/ltr.2024.77839.3807FAعمادنقی پوردکترای ادبیات تطبیقی، دانشگاه وسترن، آنتاریو، کانادا؛Journal Article20240118This article studies the role of ‘selving’ and creative interpretation in literary translation. Specifically, it analyzes one of Basil Bunting’s successful translations of Obayd Zākānī’s <em>Mush-o Gorbeh</em>, a picturesque and catchy poem in rhyme and rhythm, laden with animal characters, which was considered to be both a masterpiece of children’s literature and a very important political satire. Bunting, a translator of Persian classical poems into English, had both political and poetic missions as a spy and an up-and-coming poet. This study turns to the theories of translation by Steiner, Benjamin, and Bassnett, among others, to show the challenges of translating Persian poetry. Through an in-depth analysis of this translated work in dialogue with Bunting’s other works, this manuscript shows how the two missions sometimes overlapped. Ultimately, however, it is argued that literary translation functions as an aesthetic ‘other’ place where the translator can act as a cultural double agent, working to the advantage of both cultures.مقالۀ حاضر به بررسی نقش «برجایگذاری خویش» (selving) و تفسیر خلاق در ترجمه ادبی میپردازد، و بهطور خاص، به یکی از ترجمههای موفق بازل بانتینگ (ترجمۀ وی از «موش و گربۀ» عبید زاکانی) نظر دارد که هم از شاهکارهای ادبیات کودکان است و هم هجویهای سیاسی. بانتینگ مترجم اشعار کلاسیک زیادی از فارسی به انگلیسی بود. در دوران حضورش در ایران در دهههای چهل و پنجاه میلادی، بهعنوان جاسوس و خبرنگار فعالیت داشت. او شاعری مدرن بود که در کنار عشقش به ادبیات فارسی، مأموریتهای سیاسی و شعری بعضاً مبهمی داشت. این مطالعه به نظریههای ترجمۀ استاینر، بنیامین و باسنت رجوع میکند تا چالشهای ترجمه شعر کلاسیک فارسی را نشان دهد. با تحلیل این ترجمه و ارتباط آن با سایر آثار بانتینگ، درمییابیم که دو مأموریت بانتینگ (شعری و سیاسی) بعضاً با هم تداخل داشتهاند. با این حال، بر این ایده تأکید میشود که ترجمه ادبی یک «دگر مکانِ» (heterotopia) زیباییشناسانه است، و مترجم ادبی میتواند به نفع هر دو فرهنگ کار کند.https://ltr.atu.ac.ir/article_17531_146cee4ea1af7140a628e9f77428e80e.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321National and Cultural Identity: Comparing Rabindranath Tagore and Ferdowsiهویت ملی و فرهنگی: مقایسۀ رابیندرانات تاگور و فردوسی51591877510.22054/ltr.2025.82328.3920FAتنجینابینت نورمدرس گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه داکا، داکا، بنگلادش؛0009-0002-6032-5010Journal Article20241007This article explores the themes of national and cultural identity as depicted in the thoughts and works of Rabindranath Tagore- a pivotal figure in specifically sub-continental literature, and Ferdowsi- the legendary Persian poet. Both writers, separated by centuries and cultural contexts, utilized their literary genius to reflect on nationhood and cultural pride. Tagore, writing during the British colonial era in India, and Ferdowsi, during the formation of a unified Persian identity under various rulers, offer unique perspectives on how literature can serve as a vehicle for expressing and shaping national identity. This essay delves into how these literary giants contributed to forming cultural consciousness and national identity in their respective societies by comparing their thoughts and beliefs showcased in their works.این مقاله به بررسی مفاهیم هویت ملی و فرهنگی در افکار و آثار رابیندرانات تاگور، چهرۀ برجستۀ ادبیاتِ شبهقاره هند، و فردوسی، شاعر نامدار ایرانی، میپردازد. این دو نویسنده که در دورههای زمانی و بسترهای فرهنگی متفاوت زندگی کردهاند، از نبوغ ادبی خود برای تأمل در ملتسازی و ایجاد غرور فرهنگی بهره گرفتهاند. تاگور، که در دوران استعمار بریتانیا در هند مینوشت، و فردوسی، که در دورۀ شکلگیری هویت یکپارچۀ فارسیزبان تحت حکومتهای گوناگون میزیست، هر یک نگاه منحصربهفردی به این مسئله داشتند که ادبیات چگونه میتواند ابزاری برای بازنمایی و ساخت هویت ملی باشد. این مقاله با بررسی آثار و اندیشههای این دو چهرۀ برجستۀ ادبی، به نقش آنها در شکلگیری آگاهی فرهنگی و تقویت هویت ملی در جوامع خود میپردازد و با مقایسه دیدگاههایشان، ابعاد گوناگون این تأثیرگذاری را روشن میسازد. https://ltr.atu.ac.ir/article_18775_e879c98311142604c8a2636e2213ffbc.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Translations of Portfolio: A Genetic Reading of Ralph Waldo Emerson’s “Song of Seid Nimetollah of Kuhistan”ترجمههای پیشنویس: خوانش تکوینی «ترانه سید نعمتاله کوهستان» ترجمۀ رالف والدو امرسون60711815010.22054/ltr.2024.82110.3929FAروشنکاکرمیدکترای مطالعات ادبی، دانشگاه تگزاس در دالاس، تگزاس، آمریکا؛Journal Article20241106This article looks at Ralph Waldo Emerson’s translation of a poem by Shah Nimatullah Wali, “Song of Seid Nimetollah of Kuhistan,” and through a genetic reading of its avant-texts demonstrates, firstly, how despite its pretense to faithfulness, the translation is affected by Emerson’s prior knowledge of the original culture. It will also demonstrate how the translation provides Emerson with a space to express his concerns in disguise of a translator. That is to say, through conscious and unconscious manipulation of the original text and introduction of the translation as an emblem of the foreign culture, Emerson affirms and naturalizes his own ideological position. This article also attempts to demonstrate how through the translation Emerson is identifying with the speaker, “leaving” his identity, and temporarily experiencing the moment of trance a dervish describes. In order to achieve these, this article benefits from Lawrence Venuti’s “hermeneutic model of translation” and Branka Arsic’s idea of “leaving.”این مقاله به بررسی ترجمۀ رالف والدو امرسون از «ترانه سید نعمتاله کوهستان» اثر شاه نعمتالله ولی میپردازد و از طریق خوانش تکوینی پیشمتنها نشان میدهد که چگونه این ترجمه، با وجود تظاهر به وفاداری، تحت تأثیر آگاهی پیشینی امرسون از فرهنگ مبدأ قرار گرفته است. همچنین مقاله نشان میدهد که چگونه ترجمه، بستری برای امرسون فراهم میآورد تا دغدغههای شخصیاش را در پوششِ یک مترجم و بهصورت غیرمستقیم بیان کند. به عبارت دیگر، امرسون از طریق دستکاری آگاهانه یا ناآگاهانه متن اصلی و معرفی ترجمه بهعنوان نماد فرهنگ بیگانه، موضع ایدئولوژیک خود را تثبیت و طبیعیسازی میکند. علاوه بر این، مقاله سعی دارد نشان دهد که ترجمه چگونه امرسون را به همبستگی با سخنگو میرساند، به نوعی از هویت خود فاصله میگیرد و به طور موقتی لحظهای از حالوهوای خلسهآمیز درویشی را تجربه مینماید. برای تحلیل این فرایندها، مقاله از «الگوی هرمنوتیکی ترجمه» لارنس ونوتی و مفهوم «رهاسازی هویت» در اندیشۀ برانکا آرسیک بهره میگیرد. https://ltr.atu.ac.ir/article_18150_ae55112eaa07b6da61f2aa5bb26f0a12.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321The Concept of Peace in Persian Proverbs: A Systemic Functional Analysisتحلیل ضرب المثلهای فارسی دربارۀ صلح در چارچوب زبان شناسی نظاممند نقشگرا72841677410.22054/ltr.2024.76339.3770FAاحمدرضاییاستاد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران؛Journal Article20221018Proverbs, a cornerstone of folk literature, transmit societal thoughts and experiences across generations through concise and impactful sentences. Virtually every facet of human experience is reflected in proverbs, including the concept of peace, which is richly represented in Persian tradition. This study examines 30 Persian proverbs related to peace, employing a systemic-functional linguistics framework to analyze their ideational, interpersonal, and textual functions. The findings reveal that these proverbs frequently utilize or imply a relational process. Circumstantial elements within these processes often serve to compare peace with war, or to provide justification for the prioritization of peace. In terms of interpersonal function, the consistent use of the present tense underscores the timeless relevance of peace. Regarding textual function, the placement of peace-related concepts in the thematic position emphasizes their centrality for the audience. Furthermore, the cohesive juxtaposition of peace with war, or related concepts, reinforces the imperative to avoid conflict.ضربالمثلها، که یکی از ارکان اصلی ادبیات عامه به شمار میآیند، اندیشهها و تجربههای اجتماعی را از نسلی به نسل دیگر با جملاتی کوتاه و اثرگذار منتقل میکنند. تقریباً تمام جنبههای زندگی انسانی در ضربالمثلها بازتاب یافتهاند، از جمله مفهوم صلح که جایگاهی برجسته در سنت فارسی دارد. در پژوهش حاضر، سی ضرب المثل صلح فارسی را در سه فرانقش اندیشگانی، بینافردی و متنی بررسی کرده ایم؛ حاصل پژوهش نشان میدهد: ضربالمثلهای صلح اغلب دارای فرایند رابطهای هستند و علیرغم فرم بیرونی، صلح کانون این فرایند را تشکیل میدهد. عناصر پیرامونی این فرایند یا سنجشی است که صلح را با جنگ میسنجد، یا سببی است که دلیلی بر رجحان صلح بیان میکند؛ در فرایند بینافردی، زمان همه فرایندها زمان حال است که شناوربودن مفهوم صلح را برای همه زمانها تداعی میکند و اغلب آنها به صورت آشکار یا پنهان داری وجه امری هستند که در این صورت مخاطب را به صلح ترغیب میکند. ساخت متنی نیز بسیار ساده است. در بیشتر ضربالمثلها صلح یا مفاهیم صلح در جایگاه مبتدا قرار گرفته که این مفهوم را برای مخاطب کانونی و با اهمیت مینماید. عامل انسجام دیگر قرار گرفتن صلح در مقابل جنگ یا مفاهیم وابسته به آنهاست که خواه ناخواه مخاطب را به پرهیز از جنگ برمیانگیزد. https://ltr.atu.ac.ir/article_16774_c529666a54b9b8522dbdeaff79c97d50.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321A Structuralist Analysis of Similarities in Three Narratives: “Siavash”, “Hasanak Vazir” and “The Lion and the Cow”تحلیلی ساختارگرایانۀ از سه روایت «سیاوش»، «حسنک وزیر» و «شیر و گاو»85991669610.22054/ltr.2023.76478.3774FAمحمودبشیریدانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20231028This article argues that despite differences in language, setting, and cultural context, the three narratives—Siavash (from the <em>Shahnameh</em>), Hasanak Vazir (from the <em>Tārīkh-i Bayhaqī</em>), and The Lion and the Cow (from <em>Kelileh and Demneh</em>)—each serve as a literary criterion of their respective time and culture. Structurally, however, they revolve around the same core motif: the destructive cycle of jealousy and conspiracy orchestrated by their negative heroes (Garsīvaz, Būshal, and Demneh), who manipulate the protagonists into downfall. These villains incite the antagonistic figures (Afrasiab, Mas‘ud, and the Lion) to provoke and ultimately execute the tragic killings of the virtuous heroes—Siavash, Hasanak, and the Cow. Through this shared framework, the narratives reveal a universal archetype of betrayal and power dynamics.این مقاله بر آن است که با نگاهی ساختارگرایانه به سه روایت «سیاوش» (از <em>شاهنامه</em>)، «حسنک وزیر» (از <em>تاریخ بیهقی</em>) و «شیر و گاو» (از <em>کلیله و دمنه</em>) نشان دهد که این سه روایت، هر چند در ظاهر تفاوتهایی به لحاظ زبان، شکل و فضا دارند و هر یک ساخته و پرداختۀ دورۀ تاریخی و فرهنگ غالب زمانۀ خود هستند، لیکن هر سه از نظر ساختار حول محورِ مفهومی یکسان شکل گرفتهاند؛ این مفهومِ یکسان چیزی نیست مگر ابراز حسادت و توطئه از طرف شخصیتهای منفی در این روایتها یعنی گرسیوز، بوسهل، دمنه و پذیرفتن نیرنگ از طرف افراسیاب، مسعود، شیر و در نهایت کشتهشدن قهرمانان مثبت یعنی سیاوش، حسنک و گاو. https://ltr.atu.ac.ir/article_16696_fbcc8866454a0562752ae7e1cde47586.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321The Birth of Subversive Reader: A Deconstructive Reading of Shazdeh Ehtejabتولد خوانندۀ عصیانگر: خوانش واساختی رمان شازده احتجاب1001111777610.22054/ltr.2024.81300.3887FAامیرحسینصادقیاستادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران؛Journal Article20240807Hooshang Golshiri’s <em>Shazdeh Ehtejab</em>, as a very influential novel in the Iranian history of novel writing, has drawn attentions from plethora of critics with different approaches and attitudes. The present article draws on the ideas and concepts introduced by deconstructive theoreticians to investigate the nuances and delicate contradictions the novel offers about the nature of power relations. The article mainly centers around the opposition between the binary of author/reader, how it is reversed or subverted in the novel, and the way it is extended to the novels’ involvement with power relations which may be representative of the general social and power structure of particular historical era in Iran. To avoid the major critique against deconstruction's abstract armchair theorizing, the present article would also draw upon some of the well-known ideas and concepts used by famous writers in power relation namely Louis Althusser and Foucault to move the analysis beyond the text to the social sphere.رمان <em>شازده احتجاب</em> اثر هوشنگ گلشیری، یکی از آثار شاخص و تأثیرگذار در تاریخ داستاننویسی ایران، همواره محل توجه و تأمل منتقدانی با دیدگاهها و رویکردهای گوناگون بوده است. این مقاله با تکیه بر مفاهیم و آرای نظریهپردازان واسازی، به بررسی لایههای پنهان و تضادهای ظریف موجود در روایت رمان در خصوص ماهیت مناسبات قدرت میپردازد. تمرکز اصلی پژوهش بر دوگانۀ نویسنده/خواننده است؛ چگونگی برهمزدن یا وارونگی این نسبت در متن، و پیوند آن با بازنمایی سازوکارهای قدرت در رمان، که میتواند بازتابی از ساختارهای اجتماعی و سیاسی دورهای خاص در تاریخ ایران باشد. برای پرهیز از انتقاد رایج نسبت به نظریۀ واسازی مبنی بر ذهنیبودن و انتزاعگرایی، مقالۀ حاضر از مفاهیم و اندیشههای مطرحشده از سوی نظریهپردازان برجسته در حوزۀ روابط قدرت، از جمله لویی آلتوسر و میشل فوکو، بهره میگیرد تا تحلیل را از سطح متن فراتر برده و آن را به بستر اجتماعی بکشاند. https://ltr.atu.ac.ir/article_17776_773ca1c2b4e4928676a50fa929e41e4c.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Metaphor in the West and Iran: A Comparative Perspectiveنگاهی تطبیقی به استعاره در ایران و غرب1121251814910.22054/ltr.2024.82247.3919FAرضاامینیاستادیار زبانشناسی، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران؛Journal Article20241001In this article, the ideas of some prominent Iranian and Western scholars about metaphor are analyzed comparatively. In addition to “the introduction”, the article includes two main parts: in “Metaphor in the West”, the ideas of some well-known figures of the West such as Aristotle, Richards, Lakoff, and Johnson about metaphor are analyzed; and, in “metaphor in Iran”, the ideas of some prominent Iranian scientists concerning metaphor are reviewed and analyzed, namely, Raduyani, Jurjâni, and Sakkākī Khwārizmī. This research shows that in the West, the viewpoints of Aristotle concerning metaphor have made the foundation of most of the discussions about metaphor even till the twentieth century. However, the ideas of Lakoff and Johnson in the 1980s changed the old consolidated Aristotelian-based perspectives toward metaphor. The research also indicates that there is a close similarity between the ideas of Iranian classical scholars' viewpoints about metaphor and those of Aristotle, and the viewpoints of some of them are also close to what latter has been said about metaphor in the framework of cognitive linguistics. مقالۀ حاضر به بررسی تطبیقی آرای برخی از اندیشمندان برجستۀ ایرانی و غربی در زمینۀ استعاره میپردازد. علاوه بر «مقدمه»، مقاله شامل دو بخش اصلی است: در بخش «استعاره در غرب»، دیدگاههای چهرههای شناختهشدهای چون ارسطو، ریچاردز، لیکاف و جانسون دربارۀ استعاره بررسی میشود؛ و در بخش «استعاره در ایران»، نظر برخی از دانشمندان بزرگ ایرانی مانند رادویانی، جرجانی و سکاکی خوارزمی در این زمینه تحلیل میشود. این پژوهش نشان میدهد که در غرب، دیدگاههای ارسطو درباره استعاره بهعنوان مبنای اصلی بسیاری از مباحث پیرامون استعاره، حتی تا قرن بیستم، باقی مانده است. با این حال، دیدگاههای لیکاف و جانسون در دهه ۱۹۸۰، نگرشهای قدیمی و ارسطویی را در این حوزه دگرگون ساخت. همچنین، این پژوهش نشان میدهد که میان دیدگاههای اندیشمندان کلاسیک ایرانی و ارسطو در خصوص استعاره شباهتهای زیادی وجود دارد و برخی از آنها با نظرات جدید در چارچوب زبانشناسی شناختی در این زمینه همخوانی دارند. https://ltr.atu.ac.ir/article_18149_5736d21d1e4f72a8a4ed09b79c0b57c8.pdfدانشگاه علامه طباطبائیمتن پژوهی ادبی2251-71382910320250321Modernist Echoes: The Role of Tradition, Language, and Myth in Eliot, Shamlou, and Sepehriپژواکهای مدرنیستی: نقش سنت، زبان و اسطوره در آثار الیوت، شاملو و سهراب سپهری1261421798910.22054/ltr.2024.81065.3882FAرضاعمرانیدانشجوی ارشد ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران؛حامدحبیب زادهاستادیار گروه انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران؛Journal Article20240730This article attempts to explore the influence of T. S. Eliot’s modernist poetics on the works of Iranian poets, Ahmad Shamlou and Sohrab Sepehri. It examines how these Iranian poets engaged with the concepts of “tradition,” “language,” and “myth” in their writings, drawing upon Eliot’s critical perspectives. The article begins with an overview of T. S. Eliot’s significance as an Anglo-American figure of twentieth century literature, and how his modernist themes and techniques resonated with Iranian poets navigating their own cultural transformations. It then reviews relevant secondary sources that provide critical frameworks for understanding the relationships between Eliot, Shamlou, Sepehri, and the broader modernist poetic tradition. The core discussion analyzes how Shamlou and Sepehri, inspired by Eliot’s innovative spirit, may have sought to redefine their engagement with Persian classical poetry. They utilized new approaches to language and expression to challenge established forms, especially through using defamiliarization and mythical method, while still drawing upon their rich literary heritage. By tracing these intertextual and cross-cultural connections, the article aims to contribute to a deeper understanding of the transnational circulation of modernist poetic ideals, especially Eliot’s preoccupations, and how they were reinterpreted and reinvigorated within the Iranian literary context. In fact, this comparative analysis sheds light on the complexities of cultural exchange and the evolution of modern poetry across geographic boundaries.مقالۀ حاضر سعی دارد تأثیر شعر نوگرای تی.اس.الیوت را بر آثار احمد شاملو و سهراب سپهری بررسی کند. تمرکز اصلی مقاله بر چگونگی مواجهۀ این دو شاعر ایرانی با مفاهیمی همچون «سنت»، «زبان» و «اسطوره» در نوشتارهایشان است؛ مفاهیمی که از دیدگاههای انتقادی الیوت الهام گرفتهاند. مقاله با نگاهی اجمالی به جایگاه الیوت در مقام چهرهای برجسته در ادبیات قرن بیستم آغاز میشود و نشان میدهد که مضامین و شگردهای مدرنیستی او برای شاعران ایرانی که در حال عبور از تحولات فرهنگی خود بودند، الهامبخش بوده است. سپس با رجوع به منابع انتقادی مرتبط، چارچوبی نظری برای درک ارتباط میان الیوت، شاملو و سپهری و سنت شعری مدرنیستی ترسیم میشود. در بخش اصلی، مقاله به تحلیل این موضوع میپردازد که چگونه شاملو و سپهری در سایه نوآوریهای الیوت، کوشیدند با زبان و بیان تازهای به بازخوانی شعر کلاسیک فارسی بپردازند. آنان با بهرهگیری از شگردهایی چون آشناییزدایی و روش اسطورهای، ساختارهای پیشین را به چالش کشیده و همزمان از میراث ادبی غنی خود الهام گرفتهاند. https://ltr.atu.ac.ir/article_17989_8c1c02059e350f30080d338de403a5c9.pdf